GELDİĞİM DURAK

Ben bilmez idim gizli ayan hep sen imişsin

Tenlerde vü canlarda nihan hep sen imişsin 

Senden bu cihân içre nişân ister idim ben 

Âhir bunu bildim ki cihan hep sen imişsin!” (Sultan Veled)

 

“Akademik kariyerim ve ruhsal yolculuğum yan yana akan nehirler gibiydi.” sanıyordum…

Hep “sanıyoruz”. Hayatımızı “zan”lar yönetiyor. Kendimiz hakkında, başkaları hakkında zanlarımız var. Oysa her şey BİR…

Bugün geldiğim durakta gördüğüm fotoğraf şu: Her birimizin yürüdüğü bir hayat yolu var. Başımıza gelenler, yolda gördüğümüz manzaralardan ve yol işaretlerinden ibaret. Hep aynı manzaraları ve yol işaretlerini görüyorsak, bir dolapçı beygiri gibi aynı minvalde dönüp duruyoruz demektir. Gördüğümüz manzaralardan hoşnut değilsek, yol işaretlerini doğru algılamıyor ya da hiç görmeden geçip gidiyor olabiliriz. Çünkü her şey bizim ruhsal tekâmülümüz içindir. Bunun için binlerce yıldır “KENDİNİ BİL!” denmiştir. Bütün yolculuk bu bilme hali içindir. AŞK’la bilmeye, bulmaya, olmaya niyet ettim. Ve öyle de OLDU.

 

 

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir